Opinion: who fights who in Iraq and Syria and who doesn’t

On the ground in Syria, we see various rebellion groups fighting against Assad and among themselves. Besides the notorious ISIL/ISIS (IS), there are different groups which are aligned with the just as notorious Free Syrian Army (FSA) or Al Qaida (AQ) or both and in all cases there are also at least indications of alliance with IS in the battles against Syrian Armed Forces (SAF) in Syria. Assad gets support from Iran and Iran-backed Hezbollah in Lebanon and various volunteers in the same manner as other combatant groups do. In the middle of this turmoil, Kurdish Armed Forces (KAF) have carved out an area of Syria in which they basically engage in battles against all but mainly against IS and SAF.

In Iraq, the KAF have long before the conflict in Syria started already carved out the Northern area which was at time even protected by a no-fly-zone and seriously contested by Iraqi Armed Forces (IAF) between the 2 Iraqi wars. In the middle of the vacuum created by those Iraqi wars and the withdrawal of the Western International Coalition (IC), IS was able to conquer large parts of Iraq and defeat IAF rapidly before their campaign was finally brought to an halt. Iraq becomes direct support from Iran in its struggle against IS and indirect support from remaining small units from IC.

In the air, the picture is entirely different. In Syria and Iraq, the International Coalition conducts daily missions and the local Air Forces only play a minor role in the combat operations. IC mainly operates from bases in Jordan and Iraq with support from naval vessels in the Mediterranean Sea. Besides ongoing negotiations with NAVO-partner Turkey to use its bases for operations in Syria and Iraq, Turkey itself has engaged in sorties in Northern Iraq which appear to focus mainly against Kurdish forces and/or PKK.

And since a few days, Russia has entered the equation in Syria and continuous to expand its operations Syria and is obviously preparing to do the same in Iraq. In Syria, Russia has opted for direct air support from bases in Syria and added naval launched cruise missiles from the Caspian Sea earlier this week. A similar or even wider combination can be expected for Iraq in case Russia would join the campaign there. With this new development and further expansions to be expected in the near future, it is interesting to take a closer look at the constellations so far in Syria and Iraq. Continue reading

Opinion: How Russia goes ALL-IN for Syria and Iraq

The current development of Russia’s military actions in Syria show that Russia means serious business and has no intention to leave the equation before the job is done. What started with the deployment of additional Russia warplanes and supply flights for Syrian Armed Forces, rapidly developed into active bombardments of rebel-held positions by Russian warplanes and as of today, Russia deployed guided missiles against targets in Syria from warships in the Caspian Sea.

The deployment of these missiles are an important development which significance reaches far beyond the impact of those missile itself. To be able to launch missiles against targets in Syria from the Caspian Sea, Russia will have to cross the airspace of either Turkey and other countries, or the airspace of Iran and Iraq which seems to be much more likely. Assuming that Russia is not looking for a confrontation with Iran and Iraq while it is seeking to setup a coalition with those countries, it is safe to assume that the launch of these missiles and their flight-path was agreed and approved.

Caspian
We can expect that Russia will continue to use the option of guided missiles, especially since today’s deployment turned out to be efficient and effective. As the military operations of Russia develop, we might even see a significant increase in missile launches against hard targets, air-defense systems and Communication, Command & Control of rebels of all kinds.

Continue reading

Nederland en de windstreken of toen we integratie nog samen deden

Mijn schoolmaatjes Roeland, Hakan, Youssef, Erik, Tino en Jan waren een hele hechte groep en we hebben samen heel wat kattenkwaad uitgespookt. Wij waren schoffies, altijd buiten zodra de school eindelijk voorbij was. Een bonte groep waren we ook, dat is nu eenmaal normaal in Nederland. De ouders van Jan kwam uit Hongarije en de goulash op zondag was geweldig. Hakan was een trotse Turk die reuze blij was dat hij nadat zijn vader, die eigenlijk architect was, 2 jaar in Nederland in een fabriek had gewerkt en iedere Gulden had gespaard, eindelijk met het hele gezin naar Nederland en zijn vader mocht komen. Maar hij mistte Turkije best wel in ons regenachtige kikkerland en iedere keer als Hakan ons foto’s liet zien van zijn vakanties in Turkije begrepen wij dat best. Youssef, onze bloedeigen Marokkaanse Johan Cruyff, vond het heerlijk om met mijn moeder Frans te kunnen spreken. Youssef was reuze blij dat mijn moeder hem bijles Nederlands gaf, een taal die zij zelf ooit ook eens als buitenlands kind had moeten leren en dat leidde op een zeker moment tot de vraag waar mijn ouders dan eigenlijk vandaan kwamen.

Nou, dat was een moeilijk verhaal en toch ook weer niet omdat veel Nederlanders in Nederland nu eenmaal ouders hebben die helemaal niet uit Nederland komen. Mijn moeder was Frans-Portugees en had in het verre verleden zelfs een Italiaans-Libisch overgrootmoeder, en mijn vader was een bonte mix van Zweeds, Russisch, Russisch-Oekraïens, Armeniër en een klein beetje Pruisisch, en dat vertelde ik natuurlijk met mijn heerlijke platte accent want zo spraken wij schoffies onder elkaar. Thuis niet, dan moesten we netjes praten en op school ook natuurlijk maar zodra wij schoffies onder elkaar waren, spraken we plat, dat vonden we toen stoer. Vanaf dat moment had ik de bijnaam “Vuilnisbakkie” want alle schoffies van de straat hadden een bijnaam en die bijnaam was onder elkaar belangrijker dan je echte naam. Continue reading

Nederland en de Nederlandse cultuur

“Nederland heeft een eigen cultuur en die zal ik tot mijn laatste adem verdedigen”, zegt meneer Wilders. De vraag die wij ons echter als Nederlanders moeten stellen is welke Nederlandse cultuur meneer Wilders nou precies bedoelt met zijn uitspraak zodat we beter begrijpen welke Nederlandse cultuur meneer Wilders meent te moeten beschermen, voor de Nederlanders natuurlijk. De Nederlandse cultuur is prachtig dus is het zeker de moeite waard om eens blik op deze Nederlandse cultuur te werpen.

De Nederlandse cultuur met Nasi Goreng van de hoek als we geen zin hebben om te koken en het broodje Shoarma met net iets teveel knoflooksaus na een avondje stappen. De Nederlandse cultuur met stamppot om te eten en een Bapao uit de micropling om te smullen. De Nederlandse cultuur waar niemand weet wat dubbelgebakken varkensvlees in zoutzure saus is maar we Babi Pangang wel erg lekker vinden. De Nederlandse cultuur met de sporen van een koloniaal verleden in iedere uithoek van de samenleving, waar we mopperen op alles en iedereen maar vooral op het Nederlandse Elftal en de bondscoach. Het Nederlands elftal met Ruud Gullit, Frank Rijkaard en Marco van Basten toen WE allemaal Europees Kampioen werden en met Ibrahim Afellay, Bruno Martins Indi en Arjan Robben toen ZE weer net naast de hoofdprijs grepen. Continue reading

Nederland en de Nederlanders

“Nederland is voor de Nederlanders”, zegt meneer Wilders en een groeiend aantal Nederlanders juichen hem daarbij toe. Profilerend en generaliserend als meneer Wilders is doet hij het graag voorkomen alsof het daarbij om de meerderheid gaat maar 35% is volgens de algemeen geldende regels van de rekenkunst nog altijd de minderheid en dus is kennelijk 65% van de Nederlandse bevolking het niet met meneer Wilders eens. Een rekenkundig feitje waar we meneer Wilders uiteraard verder niet over horen. Maar zelfs dat het in werkelijkheid niet de meerderheid is verandert niets aan het feit dat toch klaarblijkelijk een grote groep Nederlanders volgens de opiniepeilingen het meneer Wilders eens blijkt of lijkt te zijn en daar is meneer Wilders uiteraard reuze blij mee.

De vraag die we ons als Nederlanders daarbij echter moeten stellen is welke Nederlanders meneer Wilders precies bedoelt met deze uitspraak. Bedoelt meneer Wilders de stoere Friesen en de zuinige Zeeuwen, de nuchtere Groningers en de flamboyante Brabanders, de gezellige Limburgers en de wilde Hollanders, de droge Drenten en de trouwe Tukkers, en alle andere provincies waar geboren en getogen Nederlanders wonen en leven? Nederlanders uit alle windstreken, stoer en eigenzinnig. 15 miljoen mensen in een heel klein en erg mooi land aan de kust van de Noordzee. Meer dan de helft daarvan leeft beneden de zeespiegel, beschermd door dijken en een paar keer per jaar wordt het spannend als zelfs de robuuste Nederlanders van storm spreken. Wat in andere landen al een storm genoemd wordt, is bij ons een sterke wind. Zo zijn wij Nederlanders, wij zijn stoer en hoe recht je gaat heeft niets met kracht te maken, dat bepaalt in Nederland de wind.

Je kan snel de indruk krijgen dat meneer Wilders het over deze Nederlanders heeft, deze Nederlanders die altijd op het weer mopperen en toch bij weer en wind hun gang gaan. Maar Nederland is veel meer dan de Nederlanders met voorvaders die ergens tussen klei, zand, duinen en heide geboren zijn. Kijken we objectief naar de bevolkingscijfers, dan zien we dat van de 16 miljoen Nederlanders binnen Nederland er minder dan 10 miljoen daadwerkelijk uit dat kleine landje aan de Noordzee stammen. En voor het overgrote deel is daar een hele eenvoudige historische verklaring uit de vorige eeuwen voor, het directe gevolg van de geschiedenis van Nederland en de overzeese kolonisatie.

Continue reading

A message from Donetsk – From joining with hope to fleeing the violence

Q: Please introduce yourself and explain why you want to have this interview published.

I called you for this interview and ask you to publish it because I want my side of the story to be told without interference. You may call me Sergei, we both know it is not my real name but given the situation I want to stay anonymous and not risk my friends and family (*). These are dangerous times, I give you this interview under the condition that my identity will not be revealed.

I am from Donetsk, I am Russian born in Ukraine when it was still part the Soviet Union. When the Soviet Union fell apart I became Ukrainian because my family has lived in Donbas for generations, my father has built a blooming family business here and didn’t want to leave. My father said he was born as Russian in Ukraine and will die as Russian in Ukraine. Back then, I was in Russia in de Soviet Army and followed my father’s decision so I was transferred to Ukraine as Ukrainian (*). Becoming more and more disappointed in the Kiev government, I resigned and joined our family business in Donetsk.

My passport says I am Ukrainian but I feel Russian, I am Russian, always have been Russian and always will be Russian. We know each other for many years, you know this has always been my point of view. Please don’t get me wrong, this is my personal sentiment about being Russian, not the sentiment of all people in Donbas, especially not in Donetsk. Even my younger brother doesn’t agree with me and he still proudly serves as Ukrainian Officer. My sister on the other hand lives in Crimea and cried from happiness when she received her Russian passport, she feels liberated from Ukrainian occupation. My father is and will always be a Ukrainian-Russian, until his last breath. This shows you how divided we are and I believe you will find the same all over Donbas and other parts of Ukraine.

Continue reading

Having a good day

Having a good day, just so.

For no specific reason, just because today is a good day.

And why should today not be a good day?

It was already clear during waking up: this is going to be a good day.

Not a single moment did I wonder why it was going to be a good day.

Because it was just going to be a good day, so much was clear.

Continue reading